Małe eksperymenty ze szczęściem : sekretny dziennik Hendrika Groena, lat 83 i 1/4

Książka

W koszyku

oceń

Małe eksperymenty ze szczęściem : sekretny dziennik Hendrika Groena, lat 83 i 1/4 / z niderlandzkiego przełożył Ryszard Turczyn. - Wydanie II. - Warszawa : Albatros Wydawnictwo A. Kuryłowicz, 2016. - 398, [1] strona ; 21 cm.

Autor

Groen Hendrik Autor Turczyn Ryszard (1953- ) Tłumaczenie

Forma i typ

Książki Proza

Przynależność kulturowa

Literatura niderlandzka

Temat

Groen, Hendrik Domy pomocy społecznej Humor Osoby w wieku starszym Amsterdam (Holandia)

Gatunek

Powieść

Pełen wzlotów i upadków rok z życia mieszkańca domu spokojnej starości w Amsterdamie. Przedstawiony w krótkich, szczerych i niezywkle zabawnych wpisach do dziennika. Hendrik Groen - emocjonalny, ironiczny i piekielnie inteligentny - to połączenie nastoletniego Adriana Mole'a i roztrzepanej Bridget Jones. Podobne poczucie humoru, absurdalne przygody i głębokie filozoficzne przemyślenia podane jak najbardziej wysmakowane anegdoty. Przygotujcie sie na jazdę bez trzymanki! [Wydawnictwo Albatros, 2016]

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Filia nr 16

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821.112.5-3 P (1 egz.)

Strefa uwag:

Inny tyt: Pogingen iets van het leven te maken : het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar, 2014

Uwaga ogólna

Na książce pseudonim autora, nazwa: Peter de Smet.

Stanowi część 1., część 2. pt.: Dopóki życie trwa : nowy sekretny dziennik Hendrika Groena, lat 85.

Uwaga dotycząca innej dostępnej postaci fizycznej

Książka dostępna także jako e-book.

Uwaga dotycząca finansowania

Współfinansowanie: Dutch Foundation for Literature.

Recenzje:

Henrik przed laty stracił córkę, gdy była jeszcze dzieckiem, a żona cierpiąca na chorobę psychiczną, od lat przebywa w zakładzie zamkniętym. Samotny, coraz starszy z coraz większym spektrum starczych chorób i przypadłości, z własnej woli zgłasza się do domu opieki dla seniorów w Amsterdamie. Mając pełen budżet (na kocie;) postanawia żyć godnie - muszę to nadmienić, gdyż mając wokół ludzi , którzy " W oczach (...) mają już tylko obojętność. (...) To oczy ludzi, którzy od filiżanki kawy przechodzą do filiżanki herbaty, a potem od filiżanki herbaty do filiżanki kawy. Może nie powinienem tak narzekać" i zaczyna szukać takich bodźców, by chciało mu się żyć. Na przekór. I stąd bierze się pisanie pamiętnika, skrupulatnie, dzień po dniu, w którym to wyłapuje - jako baczny lecz nie szybki już obserwator - pensjonariuszy, jak i personel. Czasem kpi z zasad i przepisów - niemożliwych do wglądu lecz istniejących!, czasem śmieje się ze starości i z pieluch, na jakie są skazani, a czasem jest nader poważnym staruszkiem, który spowolniony przez podagrę musi cały dzień spędzić w pokoju. Ale przecież może liczyć na kogoś z nowych PRZYJACIÓŁ, bo "(...) nagle mam Eefie, Geaemego, Edwarda, Antoine'a, i Rię. I znowu jest powód, żeby jeszcze nie umierać." Najlepszy jest Eefie, który jak Zawisza Czarny zawsze ma w podorędziu jakiś alkohol (mocniejszy) i zawsze jest go dużo. Przy okazji zawiązuje się Klub StaŻy, czyli: starzy, ale jeszcze żywi. Henrik i reszta samodzielnie podejmując inicjatywę organizują sobie: wycieczki, rozrywki wszelakie mające na celu miłe spędzenie czasu, a nawet szkołę gotowania w umówionej wcześniej knajpce. Założenie jest tylko jedno - dzień poza murami domu starców!
Niebywałe jest podejście Henryka do codzienności. Są dni kiepskie, są dni wesołe, jest i samotność bezdzietnego starca lecz czujemy, że żyjemy...jeszcze. Że serce bije, że krew krąży (przez stare żyły), że chce się gadać i spotykać z innymi. Henryk śledzi na bieżąco wydarzenia ze świata, o czym wspomina w pamiętniku...Rozważa też temat eutanazji i jej dostępu dla ludzi, których życie nie ma już wartości.
Warto....
Warto ją przeczytać, by tym samym nieco otworzyć oczy na siebie i otoczenie. Na okładce każdy zachwala powieść jako "Nader zabawną" i "Porywająco śmieszną" co nie jest może tak do końca prawdą, bo mnie tam śmiech nie rozerwał ale z kart powieści można wyczytać optymizm i ...radość. Bo i stary i młody musi przecież chcieć żyć. Do końca swego odwiecznego.