SOWA OPAC : Miejska Biblioteka Publiczna im. Adama Asnyka w Kaliszu

Książka

W koszyku

oceń

Dziewczynka w czerwonym płaszczyku / Roma Ligocka ; współpraca Iris von Finckenstein ; przeł. Katarzyna Zimmerer. - 2010. - Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2010. - 459, [5] s. : il. ; 21 cm.

Autor

Ligocka Roma (1938- ) Finckenstein Iris von. współpraca. Zimmerer Katarzyna. przeł.

Temat

Ligocka, Roma (1938- ) Mniejszości narodowe Żydzi Druga wojna światowa Historia Polski

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Filia nr 2

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 94(100)"1939/1945 W (1 egz.)

Filia nr 3

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821.112.2 W (3 egz.)

Filia nr 4

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 044200 F4 (1 egz.)

Filia nr 5

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821.112.2-3 W (1 egz.)

Filia nr 7

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821.162.1 W (1 egz.)

Filia nr 9

Egzemplarze są obecnie niedostępne: sygn. 929 W

Filia nr 16

Egzemplarze są obecnie niedostępne

Filia nr 12

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 009839 F12 [F12 wypożyczalnia Toruńska] (1 egz.)

Strefa uwag:

Uwaga ogólna

Tyt. oryg.: "Das Mädchen in roten Mantel" 2001

Recenzje:

„Dziewczynka w czerwonym płaszczyku” to autobiografia niezwykła. Po wielu latach milczenia, strachu, próbie wymazania z pamięci okrutnych chwil ze swego wojennego życia Roma Ligocka zdecydowała się powrócić pamięcią do przeszłości i opowiedzieć całą swoją historię, dokonując jednocześnie swoistego rodzaju rachunku sumienia.
Autorka w swej książce opowiada o dzieciństwie, którego w zasadzie nie miała. Przeżyła je w getcie, (...) którym rządził tylko i wyłącznie strach, lęk, obawa przed nadchodzącym jutrem. Jej dzieciństwo było czasem pełnym upokorzeń, ogromnej biedy. Nie ominęła ją również śmierć bliskich jej osób. Dzięki przychylności zupełnie obcych jej ludzi wraz z matką udało się jej przetrwać ten ciężki czas. Dalsze jej opisywane losy dotyczą życia powojennego. Dorastaniu razem z Romanem Polańskim oraz Ryszardem Horowitzem. Mowa tu o wielu jej pasjach: literaturze, sztuce, teatrze, aktorstwie. Ligocka otwarcie też opowiada o swej fascynacji komunizmem. Bardzo szczegółowo opisuje świat krakowskiej cyganerii artystycznej, swojej przyjaźni z Piotrem Skrzyneckim. Wspomina o swych licznych romansach, emigracji, a także karierze. Z wielkim bólem mówi również o bolesnych doświadczeniach. Trudnych relacjach z matką, wieloletnich zmagań z depresją, uzależnieniem od leków, a także problemami związanymi z dokonywaniem życiowych wyborów. Jej losy na pewno poruszają. Przeżyć wojnę to naprawdę straszna trauma. Po tego typu przeżyciach z całą pewnością trudno jest wrócić do „normalnego życia”, być żoną, matką, człowiekiem….
Należy jednak być też nieco bardziej obiektywnym w odbierze tej autobiografii. Wiele osób doświadczyło tego, co Roma Ligocka, ale trzeba przyznać, że z autorką i tak los obszedł się nad wyraz łaskawie. Inni nie mieli, aż tak ogromnego szczęścia. Po wojnie wiodła przecież nawet „dostatnie” życie. Powinnam jej współczuć, ale jednak nie będę… Przykro mi… Kilka faktów z jej życia, do których autorka się przyznaje i mówi o nich wprost, niczego nie ukrywając, pozostawiły w mej pamięci niezatarte raczej złe wspomnienie o tej osobie. Jej pewne życiowe wybory są wręcz karygodne i uważam, że nie można ich usprawiedliwić traumą jakiej doświadczyła w dzieciństwie. Mimo mego osobistego ALE uważam, że autobiografia ta uznana jako zapis autentycznych przeżyć człowieka, który doświadczył tragedii II Wojny Światowej jest na pewno cennym źródłem tego typu doświadczeń.